lekseis

μετά.

2009-10-31T01:14:00.001+02:00

Υπάρχει για κάποιες λίγες στιγμές μέσα στην ύπαρξη μας αυτός ο ελάχιστος, ο τόσο απρόσιτος για την πραγματικότητα μας χρόνος της βεβαιότητας. Όταν τον νιώσεις, όταν γευτείς αυτή την βεβαιότητα, τότε ξέρεις ότι κανένα όνειρο μας δεν θα μπορούσε να σταθεί αντάξια απέναντι του...

Γεννιέσαι.

2008-10-06T23:52:00.002+03:00

Τις μνήμες όσων λησμονήθηκαν μας φέρνεις, μυστικά που κρύβονται στου χρόνου το πλεγμένο κουβάρι...έρχεσαι και έχουν ριζώσει σε εσένα οι κώδικες αιώνων και αιώνων.

Υπάκουη η ύπαρξη σου σε ένα σκοπό που ορίζει και ορίζεται.

Γεννιέσαι.

Γραμμένο

2008-06-30T00:54:00.002+03:00

Σε μιαν ανάγκη που εύχεσαι να σταματήσει, ελπίζουν
Ακολουθούν, ακόμα και όταν η ευλογία γίνεται κατάρα
Διαλέγουν, όσα μονάχα μπορούν με τα δάχτυλα τους να αγγίξουν
Υπομένουν σαν να 'ταν τάχα γραμμένο το πέρασμα τους απ' τη ζωή
Φεύγουν, ξεχνάνε όσα τους έκαναν να ξεχάσουν
Σιμώνουν δίπλα σου δίχως να ακούσεις την λαλιά τους, πονάνε... μαζί σου.

φλόγα..

2008-05-28T00:31:00.001+03:00

Υπάρχει ακόμα εκείνη η θύμηση στα όνειρα μας, απόμακρη, ασυνήθιστη τώρα πια για την πραγματικότητα μας.

Όσα έχουν περάσει δεν θα γίνουν μνήμες της νιότης, δεν ήταν πεπραγμένα, όνειρα ήταν... θα μείνουν όνειρα και θα είναι εδώ κοντά, σαν τα ξεχνάμε θα μας θυμίζουν ολοένα αυτό που διαλέξαμε για τον ήλιο της ανατολής, αυτό που μας ακολουθεί στην κάμαρα τα μεσάνυχτα.

Aναρωτιόμαστε το γιατί, όμως κάπου εκεί μέσα μας βαθιά υπάρχει η φλόγα, η λάμψη της δεν παύει να φωτίζει τον πέπλο.

Στοχασμοί

2008-04-13T01:36:00.003+03:00

Όλο και πιο συχνά τώρα τελευταία επισκέπτεται την πραγματικότητα η ύπαρξη σου ξεγλυστρώντας από τις όσες απαγορεύσεις και παγίδες δοκιμάζει να υψώσει το ανεκπλήρωτο αίσθημα ασφάλειας που μας περιβάλει.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εισχωρεί εκεί που ξέρουμε ότι δεν θα προδοθεί και δεν θα μας προδώσει... στα όνειρα μας, κάνοντας μας να αναρωτιόμαστε αν έστω και για λίγο καταφέραμε να ζήσουμε κάτι πιο δυνατό εκεί έξω.

Μαθημένοι πια από όλες τις επισκέψεις που μπορεί να μας επιφυλάσσει η πραγματικότητα μένουμε να ατενίζουμε το λαμπύρισμα της φωτεινής εκείνης άφιξης δοκιμάζοντας να τραβήξουμε έστω για λίγο το πέπλο...

...διαλεγμένο...

2008-02-06T22:47:00.000+02:00

Σιγά σιγά, δίχως βιασύνη, δίχως προσμονή, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα στις περί ανθρώπων διαπιστώσεις, κατάλαβες, πως ετούτο που έμοιαζε να καλύπτεται από το πέπλο εκείνης της φαντασιακής ταυτότητας, τίποτα περισσότερο δεν ήταν παρά μονάχα της ύπαρξης μας το αποτύπωμα.

Έτσι, μέσα σε εκείνο το ομιχλώδες και συνάμα κρυστάλλινο ονειρικό τοπίο απέκτησες για μια ακόμη φορά την δυνατότητα της επιλογής... και όμως... και πάλι δεν θέλησες να διαλέξεις. Δεν μπόρεσε, δεν στάθηκε για εσένα τίποτα περισσότερο από ένα ομιχλώδες ονειρικό τοπίο, άφησες μέσα του τα ίχνη της παρουσίας σου διατηρώντας ανέπαφη την ταυτότητα με την οποία πορεύεσαι τόσο και τόσο καιρό... ας είναι, είπες όταν άρχισε να απομακρύνεται η επιλογή, ας είναι ο χρόνος μας το μόνο διαλεγμένο από όσα θελήσαμε να αναζητήσουμε.

φυλαγμένο

2008-01-03T23:33:00.000+02:00

Πόσο βαθιά θα μπορούσε να ήταν θαμμένο, πόσο ακριβό!

Εκεί που τίποτα δεν κατοικεί, εκεί που όσο και αν το ήθελες δεν θα μπορούσες να το έχεις φυλαγμένο, εκεί που συναντιέται η φθορά και η γέννηση, εκεί που οι λογισμοί σου όλο χάνονται όσο τους ξαναστέλνεις, εκεί, που τίποτα από όσα ξέρουμε... τίποτα απ' όσα μπορούν οι λέξεις να φανερώσουν... εκεί, σάλεψε για πρώτη φορά το φυλαγμένο δίχως να το ξέρεις.

Σε τέτοιο βάθος τίποτα δεν ζει, μα αυτό κατάφερε να θρέψει όσα σου δόθηκαν σαν χάρισμα. Κατάφερε την ύπαρξη στης λησμονιά τον τόπο... για πάντα απ' όλους φυλαγμένο πέτυχε να το κρατάς.

Κάπου κάπου να επιστρέφεις

2007-10-25T02:52:00.000+03:00

Ήταν εξαντλημένος, κατάφερε όμως και πάτησε σταθερά με τα δυο του πόδια στο νερό, ήξερε πως τούτο το πέρασμα του δεν θα έχει γυρισμό. Ένοιωσε την δροσιά του νερού σαν λύτρωση στο σώμα που έκαιγε, αμέσως σκέφτηκε να γυρίσει προς τα πίσω, κοίταξε όλα εκείνα που άφηνε πίσω του να απομακρύνονται με μεγάλη ταχύτητα, νόμισε πως τους είδε όλους τριγύρω απ' το νεκρό του σώμα να δακρύζουν και έκανε να βγει απ' το νερό και να γυρίσει αλλά μάταιος κόπος... δεν έχει γυρισμό αυτός ο δρόμος.

Ορμητικά τα νερά αλλά πατούσε σταθερά, ένοιωθε δυνατός. Το ποτάμι όσο προχωρούσε άρχισε να βαθαίνει, είχε μπει ολόκληρος στο νερό, σε λίγο κολυμπούσε κατευθυνόμενος προς την άλλη όχθη. Κατάλαβε πως όσο δυνατός και αν νοιώθει δεν θα μπορούσε να κολυμπήσει μέχρι απέναντι, δυσκολευόταν πολύ. Όσο πάλευε με το νερό είδε να έρχεται προς το μέρος του η βάρκα... σήκωσε το χέρι του.

Σε περίμενα είπε ο βαρκάρης, δεν γινόταν πιο νωρίς, του αποκρίθηκε κοιτάζοντας τον στα μάτια, δεν άργησα δίχως λόγο. Το ξέρω, ξεκουράσου τώρα, οι τρεις μέρες πέρασαν.

Ξανακοίταξε προς την όχθη που είχε αφήσει νοιώθοντας τις ανάσες τους, το δάκρυ τους, κοίταξε ψηλά και ένοιωσε την βροχή να πέφτει στο μέτωπο του, είδε την κόρη του να κρατάει το χέρι απ' το νεκρό του σώμα, τα δάκρυα της να στάζουν...να προσέχετε φώναξε, καθώς τα μάτια του έκλειναν.

Κάπου κάπου να επιστρέφεις, ακόμα και σαν μνήμη να επιστρέφεις, όσο και αν μας πονάει εσύ να επιστρέφεις...

εικόνα

2007-10-20T02:16:00.000+03:00

Όλα κάποτε τελειώνουν, αλλάζουν, απομακρύνονται κάνοντας κύκλους γύρω μας πριν χαθούν ολοκληρωτικά αφήνοντας ευάλωτη στην απώλεια την ύπαρξη μας. Η απώλεια είναι μνήμη αλησμόνητη, βαθιά μέσα μας κάθε τι που την θυμίζει ανασύρει την εικόνα όσων έχουμε απολέσει...και όσων φοβόμαστε πως θα χαθούν.
Εδώ, στο κνέφας εκείνων που μας μάλωσαν στοργικά, αυτών που δοκιμάσαμε να κρατήσουμε απεγνωσμένα κοντά μας...εδώ, τούτες τις ώρες που ετοιμάζονται για το πιο μακρύ ταξίδι, οι μνήμες μας μάταια πασχίζουν να ζωντανέψουν το νανούρισμα που ακούσαμε παιδιά μέσα στη βουή του κόσμου... το μόνο που τελικά καταφέρνουμε, είναι να κρύψουμε τον λυγμό.

πάλι

2007-09-26T00:16:00.000+03:00

Μα τι θαρρείς πως τάχα θα μπορούσε να σου δώσει, όσα μπορούσε στα 'χει δείξει από καιρό. Σου στάθηκε τότε που οι νύχτες τέλειωναν αργά, τότε που τα άστρα διάλεγες μονάχα από συνήθεια. Της το είχες πει πως δεν θα την ξέχναγες, θα βρισκόσαστε πάλι...μπορεί να αργούσες αλλά δεν θα την ξέχναγες, κάποια νυχτιά θα την έβρισκες και τότε θα μένατε μόνοι ξανά, οι δυο σας. Αυτή ήταν που σε έμαθε τις λέξεις, αυτή σε κράτησε στο χορό τους όταν ήθελες να ξεφύγεις. Δεν σου το ζήτησε ποτέ αυτό που ήθελε, μονάχα να την πιάνεις στα χέρια σου ήθελε, να την αφήνεις να αγγίζει το χαρτί και να χορεύεις μαζί της, ντρεπόταν να σου ζητήσει, δεν στο είχε πει αλλά το ήξερες πως θέλει να την χορεύεις.

Μα τι θαρρείς πως τάχα θα μπορούσε να σου δώσει, τότε που τα άστρα διάλεγες μονάχα από συνήθεια. Όσα μπορούσε στα 'χει δείξει από καιρό, σου στάθηκε τότε που οι νύχτες τέλειωναν αργά. Κάποια νυχτιά θα την έβρισκες και τότε θα μένατε μόνοι ξανά, μπορεί να αργούσες αλλά δεν θα την ξέχναγες, της το είχες πει πως δεν θα την ξέχναγες, θα βρισκόσαστε πάλι ...οι δυο σας. Δεν στο είχε πει αλλά το ήξερες πως θέλει να την χορεύεις, μονάχα να την πιάνεις στα χέρια σου ήθελε, ντρεπόταν να σου ζητήσει, να την αφήνεις να αγγίζει το χαρτί και να χορεύεις μαζί της, δεν σου το ζήτησε ποτέ αυτό που ήθελε. Αυτή σε κράτησε στο χορό τους όταν ήθελες να ξεφύγεις, αυτή ήταν που σε έμαθε τις λέξεις...κάποια νυχτιά θα την έβρισκες και τότε θα μένατε μόνοι ξανά.

2007-09-07T00:13:00.001+03:00

Όλα τα άσχημα μαζί, οι ηλιαχτίδες βασανισμένες, οι σταγόνες της βροχής που δεν ήρθαν... και εσύ αφήνεις τα δάκρυα σου να τρέχουν. Δύσκολα δείχνει να τελειώνει τούτο το καλοκαίρι για σένα Νεράιδα. Δεν είναι εύκολο να σου πω μην φοβάσαι, όμως δεν είναι και αυτό που θέλω να σου πω... κανείς δεν ξέρει, κανείς δεν θα μπορούσε να ξέρει.

Θάλασσα

2007-07-01T02:32:00.000+03:00

Μονάχα λίγα μέτρα ήταν πιο πέρα η ύπαρξη σου, έκλαιγε, δεν ήθελε να γίνουν ορατά τα δάκρυα. Η δική μου ύπαρξη, ανήσυχη και τρομαγμένη πλησίαζε και απομακρυνόταν κάνοντας κύκλους σε ένα διαμέρισμα του δεύτερου ορόφου... σε περίμενε να βγεις, να σε αγγίξει, να σε σφίξει στην αγκαλιά της. Άνοιξες την πόρτα και δεν μίλησες, με κοίταξες όμως, έμεινες εκεί να κοιτάς τον καθρέφτη καθυστερώντας το άγγιγμα και την αγκαλιά. Πλησίασες, σε αγκάλιασα, είχες κλάψει, τα μάτια σου έδειχναν πόνο και λύπη, παράπονο. Ένοιωσα πως την έχω ζήσει πάλι αυτή την στιγμή, μαζί σου, όχι σαν σε όνειρο αλλά σαν φαντασίωση που εισβάλει από μέσα μας. Σαν να είχε βγει από τα σωθικά μου αυτή η θύμηση, αυτή η μνήμη σαν να είχε ξεφυτρώσει από κάπου πολύ βαθιά. Όμως ήσουν εκεί, ζωντανή, σε κρατούσα στην αγκαλιά μου. Περπατήσαμε μέχρι τον καναπέ, δεν θυμάμαι τα βήματα. Το μόνο που θυμάμαι είναι πως τα δάκρυα σου μαλάκωσαν και χαμογέλασες πάλι. Την άλλη μέρα, όσο σε περίμενα, σκέφτηκα τον καναπέ, την επόμενη βρεθήκαμε στη θάλασσα.

Τα νήματα

2007-06-15T01:59:00.000+03:00

Τα νήματα, σαν τα κουνήσεις μια φόρα και όλα τριγύρω σου αλλάξουν, θα σταθείς να τα κοιτάξεις. Όσα σε ζόρισαν πιο πολύ, θα κοιτάξεις να τα κλονίσεις μέχρι που να πάψουν να σαλεύουν. Τα όρια των νημάτων, με του κορμιού σου των εκστατικό χορό θα δοκιμάσεις να μαντέψεις. Την άκρη τους, όλο και πιο μακριά θα την ανακαλύπτεις καθώς θα απολαμβάνεις τις διαδρομές τους. Τίποτα δεν θα μπορεί να σε τραβήξει πέρα από αυτά, όλα τριγύρω τους θα σιμώνουν. Όποιος τα νήματα κινεί όλα τα αλλάζει, όλα, μα ο ίδιος μένει μόνος, ασάλευτος και πάντα ίδιος, να τριγυρίζει στην έκσταση του χορού που διάλεξε για τους άλλους….μέχρι να βρεθεί και αυτός στα νήματα του άλλου.

Αν δεν αλλάξεις...

2007-06-06T23:17:00.000+03:00

Αν δεν το κάνεις, δεν θα ξεφύγεις, θα μείνεις να τριγυρίζεις γύρω από εκείνα που σε κρατούν και λίγο λίγο σε ματώνουν, γύρω από αυτά που τόσο καλά τα γνώρισες και τόσο πολύ τα μίσησες.

Αν δεν το κάνεις θα συνεχίσει να ξυπνάει το ίδιο πρόσωπο, να ξημερώνει η ίδια μέρα κάθε και κάθε πρωί…τίποτα δεν θα αλλάξει και ακίνητα θα μείνουν όλα. Ανίκητα να ξορκίζουν τις σκιές που περιμένεις να σαλέψουν.
Αν δε το κάνεις τίποτα δεν θα μείνει να μαρτυρήσει τον πόνο, τον πόθο και τον στεναγμό, τίποτα δεν θα φανερώσει τους χτύπους, τα βήματα, τον αέρα που πήρε τα μαλλιά σου ένα μεσημέρι του Απρίλη.
Αν δεν το κάνεις όλα θα μείνουν ίδια, στάσιμα, ανιαρά και, πάντα θα σου είναι τόσο γνώριμα… αν δεν αλλάξεις.

εμμονές

2007-05-03T22:40:00.000+03:00

Δεν θα σε πειράξω, το ξέρω πως θα με κάνεις να το μετανιώσω αν το κάνω. Η ομορφιά σου δεν με ελκύει, δεν έχεις τίποτα το προκλητικό που θα με έκανε να θέλω να παίξω μαζί σου. Ξέρω πως θα με πονέσει αν μείνω κοντά σου, κάποια στιγμή θα αποφασίσεις να κινηθείς και θα πρέπει να σε αποφεύγω… και πάλι θα με ματώσεις.

Δεν θα σε ματώσω, θα μείνω ακίνητος. Θα διαλέξω μαρμαρωμένος να περιμένω την βροχή και τον αγέρα. Η φθορά του χρόνου θα με στείλει πάλι στη γη να ξαναγεννηθώ… ελπίζοντας πως την επόμενη φορά κάπου πιο μακριά θα με έχει πάει ο σπόρος της γενιάς μου, ταξιδεμένο από τους αρσενικούς ανέμους του ήλιου και την σιωπή της σελήνης.

Δεν θα σε πειράξω, δεν θα σε ματώσω, το ξέρω πως θα με κάνεις να το μετανιώσω αν το κάνω, θα μείνω ακίνητος. Η ομορφιά σου δεν με ελκύει, θα διαλέξω μαρμαρωμένος να περιμένω την βροχή και τον αγέρα, δεν έχεις τίποτα το προκλητικό που θα με έκανε να θέλω να παίξω μαζί σου. Η φθορά του χρόνου θα με στείλει πάλι στη γη να ξαναγεννηθώ… ξέρω πως θα με πονέσει αν μείνω κοντά σου ελπίζοντας πως την επόμενη φορά κάπου πιο μακριά θα με έχει πάει ο σπόρος της γενιάς μου, κάποια στιγμή θα αποφασίσεις να κινηθείς και θα πρέπει να σε αποφεύγω, ταξιδεμένο από τους αρσενικούς ανέμους του ήλιου και την σιωπή της σελήνης… και πάλι θα με ματώσεις.

Άνοιξη

2007-05-01T22:29:00.000+03:00

μνήμες...

2007-04-02T19:30:00.000+03:00

παλιά πληγή, τον πόνο ξεσηκώνει

άσε την μόνη της όσα θέλει θα δει

το δάκρυ που κυλάει και την ζυγώνει

πώς να την ξεδιψάσει αν του κρυφτεί

Ας το ξεχάσουμε, ας κοιμηθούμε απόψε, αύριο δεν θα θυμόμαστε τίποτα από αυτό…σταμάτα…

μαθαίνω...

2007-03-14T01:40:00.000+02:00

Ο ήχος. Έρχεται κάποια στιγμή που η ανάμνηση δεν είναι πάρα ένας ήχος, μια μελωδία, η χροιά του με την ταυτότητα σου. Πολλά είναι αυτά που θυμάμαι, όμως περισσότερα είναι αυτά που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα. Δεν θα μιλήσω για τις μνήμες, οι αναμνήσεις είναι εκείνες που μας κάνουν να ξυπνάμε, αν δεν ήταν αυτές δεν θα διαλέγαμε να αναζητήσουμε το φως. Συνήθιζα να ακούω τα ίδια τραγούδια ξανά και ξανά μέχρι να τα χορτάσω, ακόμα το κάνω, μόνο που τώρα δεν είναι για να τα χορτάσω ... απλά μου έμεινε μια συνήθεια που θα την αλλάξω κάποια στιγμή... μαθαίνω...

Πομπαίος

2007-03-08T01:38:00.000+02:00

Πέντε τα ονόματα, οι λέξεις πέντε για να παίξεις
Η απαντοχή σου παιχνίδι μαγγανείας, παιχνίδι με τις λέξεις

Καθεύδω ήρεμος και γελαστός έχοντας για φίλο τον χρόνο
Τίποτα δεν δοκιμάζω να κρατήσω όμοιο μέσα από το παιχνίδι

Όλα θα αλλάξουν, όλα θα ξαναγεννηθούν για ακόμα μια φορά
Το καμένο δάσος πάλι με χρώματα θα γεμίσει, χρώματα και φως

Όλα θα σε ξεχάσουν, οι λέξεις, τα ονόματα…μα εσύ, παίζεις για εκείνα που χάθηκαν, για όσα διάλεξες και αρνήθηκες, για την γοητεία της απαντοχής … και την ελπίδα της γοητείας.

στεναγμός...

2007-03-02T00:01:00.000+02:00

Δεν θέλω να σου κρύψω το μπλε του ουρανού, ούτε τα σύννεφα θέλω να σου κρύψω, ούτε να μπω ανάμεσα σε εκείνα και σε εσένα θέλω… μονάχα να στέκω κάπου σε μια γωνίτσα και να σε βλέπω θα ήθελα.

Να κοιτάζω τα μάτια σου όταν ατενίζεις τον ορίζοντα, όταν σηκώνεις το βλέμμα σου ψηλά και ανασαίνεις… όταν αναστενάζεις, θα ήθελα να είμαι κάπου εκεί κοντά όταν αναστενάζεις, να ακούω τον στεναγμό σου θα ήθελα.

Ξερά και μαραμένα ήταν όλα πριν τον στεναγμό σου… τώρα ανασαίνουν... και αναστενάζουν...

Χάρμη...

2007-02-21T02:18:00.000+02:00

Όλες οι λέξεις καλύπτονται από ένα πέπλο, το πέπλο δεν το επιδίωξα, απλά το διαπιστώνω. Ακόμα και τώρα, γράφω για εκείνους που αγαπάω αλλά πριν από αυτό γράφω για εμένα τον ίδιο. Οι λέξεις μιλάνε μεταξύ τους πολύ πιο εύκολα από την μιλιά των ανθρώπων, έτσι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επικοινωνούν δίχως πολύ προσπάθεια. Αφήνω λοιπόν τα διλήμματα στην άκρη και διαλέγω μονάχα να δοκιμάσω να γράψω. Δεν υπάρχει σκοπός με τις λέξεις που να μπορεί να σε δικαιώσει ή να σε καταδικάσει, όλα γίνονται μακριά από αυτές … στα όνειρα και τις σκέψεις που γεννιούνται όταν πέφτει ο ήλιος…

Φωτιά

2007-02-14T14:43:00.000+02:00

Μπορεί να σημαίνει πως υπάρχει ένταση, πως στάχτες και σκοτάδι θα μείνουν μετά το πέρασμα της, πως κάτι βασανίζει όσους βρίσκονται μέσα της και κοντά της, μπορεί ακόμα να σημαίνει την κάθαρση, την αναγέννηση και, γιατί όχι την λύτρωση, μπορεί να σημαίνει την φλόγα και το φως που κρύβει ένας έρωτας... την γνώση που πάντα πονάει, μπορεί να σημαίνει πυρετό, πάλη με τον χρόνο, μπορεί να σημαίνει ένα σημάδι από το πυρακτωμένο ατσάλι που σημαδεύει την ύπαρξη μας.

καλό ταξίδι

2007-02-09T18:20:00.000+02:00

Θυμάμαι πως οι αναβολές ήταν με έναν φόβο, τον ίδιο φόβο πάντα, ο χρόνος πρόλαβε τελικά αυτά που δεν κατάφερε να προλάβει κανείς μας. Έτσι η μικρούλα θα μείνει δίχως όνομα για λίγο καιρό ακόμα και ο παππούς θα πάει ταξίδι μέσα από τα σύννεφα... στα αστέρια.

Εκείνα που θυμάμαι, εκείνα που θα έχω να θυμάμαι όταν έρχονται οι μνήμες θα είναι το γέλιο και τα αστεία... μια ντουζίνα αμάξια να μας ακολουθεί αγανακτισμένη, έναν κουβά νερό που δοκίμαζε της αντοχές των υλικών σε ελεύθερη πτώση, ένα αφρικανικό φυτό και πολλές φωνές... που έκρυβαν μέσα τους περίσσια αγάπη.

Ασίνην τε

2007-02-07T23:15:00.000+02:00


...εδώ που συναντιέται το πέρασμα της  βροχής του αγέρα
και της  φθοράς
υπάρχουν,
η κίνηση του προσώπου το σχήμα της  στοργής
εκείνων που λιγόστεψαν τόσο παράξενα μες στη ζωή μας,
αυτών που απόμειναν σκιές κυμάτων και στοχασμοί με
την απεραντοσύνη του πελάγου...



Ο Βασιλιάς της Ασίνης
Γ. Σεφέρης

τα ξέρεις αυτά τα χρώματα

2007-01-30T17:03:00.000+02:00

Χρώματα, τα ξέρεις αυτά τα χρώματα, έχουμε μιλήσει μαζί για αυτά τα χρώματα το καλοκαίρι που μας πέρασε, τότε που τα αναζητούσα για να ακολουθήσω τις συμβουλές σου, τότε που σου έλεγα πως κάπου εδώ τριγύρω τα θυμάμαι να υπάρχουν. Κάθε φορά που τα κοιτάζω, σε θυμάμαι να χαμογελάς και να μου λες πως έχεις τα ίδια χρώματα και εσύ.

Δεν είναι τα ίδια αυτά τα χρώματα από τότε, έγιναν δικά σου μέσα από την αναζήτηση, τους χάρισες μιαν άλλη εικόνα, μιαν άλλη ομορφιά… έδωσες μια γεύση στην θύμηση τους... άλλη.

Εκεί έξω

2007-01-27T23:15:00.000+02:00

Εκεί έξω βρέχει, φυσάει, εκεί έξω το φως λιγοστεύει… εκεί έξω στο κρύο και στο σκοτάδι των λογισμών, εκεί έξω υπάρχουν ακόμα χρώματα, χρώματα και φως.

Πίσω απ’ το τζάμι...

«…όσα μονάχα τα μάτια, τα αυτιά και οι άλλες αισθήσεις αντιλαμβάνονται»

2007-01-22T22:51:00.000+02:00

Τι γίνεται με τις υπόλοιπες όμως; Τι γίνεται με την άλλη ματιά; Την άλλη ακοή, τι γίνεται με τις άλλες υποστάσεις;

Οι λέξεις σχηματίζουν νοήματα και εικόνες, ακούμε όσα έχει μάθει να ακούει το αυτί μας και βλέπουμε όσα έχει μάθει να βλέπει η φαντασία μας και η όραση μας. Όλα όσα πλησιάζουμε με τον όποιο τρόπο … τελικά τα αγγίζουμε με οδηγό μας την πρότερη γνώση.

Puzzle

2007-01-19T15:01:00.000+02:00

Το πάζλ… ψάχνοντας τα κομμάτια της εικόνας του.Όλα μας δείχνουν δρόμους σε τούτη την πραγματικότητα, σε τούτο τον ουρανό που διαλέγουμε να μας σκεπάζει τίποτα δεν έγινε τυχαία, όλα υπάκουσαν σε νόμους τάξης… και αταξίας.

Διαλέγουμε τις εικόνες μας όπως τους δρόμους που πατήσαμε... κάθε φορά το μόνο που κατέχουμε από την πραγματικότητα μας είναι οι μνήμες.

Η ανατολή δεν μας έχει φωτίσει ακόμη...

2007-01-18T00:04:00.000+02:00

Φως και σκιές, καινούργια που μοιάζουν να έρχονται από περασμένου χρόνου μνήμες.

Η παράξενη ζωή μας να αντηχεί σαν την ηχώ μέσα στο μύθο του σπηλαίου…δεν ήταν η ανατολή αυτό που μας φώτισε, η δύση ήταν. Η δύση εκείνων που περασμένα μοιάζουν τώρα πια. Η ανατολή δεν μας έχει φωτίσει ακόμη.

Κοιταχτήκαμε στα μάτια τόσες φορές, το φως δεν μας έφτανε να ξεδιψάσουμε τις ματιές μας. Ήταν τόσο έντονος ο ήλιος του Γενάρη που θα μπορούσε να μας τυφλώσει…όμως ακόμα έχω την εικόνα από το βλέμμα σου, το ήρεμο βλέμμα σου.

Δεν είναι το φως που κάνει το βλέμμα σου τόσο ήρεμο, οι σκιές είναι … που τόσο ήρεμα τις αγνοείς διαλέγοντας να ανοίγεις τα μάτια σου…

μονάχα εικόνες

2006-11-22T15:20:00.000+02:00

Το σίγουρο είναι πως δεν έμοιαζε, ξεχώριζε.
Δεν είχε όνομα ... γνωστό τουλάχιστον στους ανθρώπους δεν ήταν κανένα.
Δεν είχε αφέντη ποτέ του, είχε όμως σύντροφο... όταν χάθηκε, μαζί χάθηκαν.

Το μόνο που μένει να περιγράφει την ύπαρξη του τώρα πια, είναι κάποια bytes που πάσχισαν μάταια να εγκλωβίσουν εκείνο που εξέπεμπε η παρουσία του... μονάχα εικόνες.

Φαντάσματα

2006-11-21T00:01:00.000+02:00

Φαντάσματα μείναμε να κυνηγάμε, δεν μας πείραξε, το ξέραμε πως δύσκολα τα πιάνεις τα φαντάσματα, όμως …μείναμε μόνοι, εμείς…και τα φαντάσματα, τόσο μόνοι που στο τέλος έγιναν και αυτά δικά μας, για να μην υπάρχει κανείς πια που να πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να μας κάνει παρέα.

Ακόμα και τα φαντάσματα τα έπνιξε μέσα μας η σιωπή των λογισμών μας. Όλοι τους μας άφησαν, μας παραχώρησαν την σιωπή τους και την απουσία τους, για να μπορούμε να πνίγουμε μέσα μας τα φαντάσματα που ποτέ δεν δέχθηκαν πως υπήρξαν ανάμεσα στις σκιές της παράξενης ζωής μας … σύντροφοι σε έναν παράξενο κόσμο, για παράξενους ανθρώπους.

ρωγμή

2006-11-19T17:05:00.000+02:00

όπως ξυπνούσες, το όνειρο, δεν ξύπνησε μαζί σου
και των ονείρων τις στιγμές, τις άφησες στο χθες

το κοίταγμα σου άλλαξε σαν είδες την ρωγμή του
και όλα καθρέφτες έγιναν στα μάτια σου μεμιάς

τις λέξεις λες και μέτρησες τα χείλια πριν αφήσουν
και στην καρδιά σου κύλησε η σταγόνα της δροσιάς

να διαλέξεις, μπορείς...

2006-11-14T22:48:00.000+02:00

Τι μπορείς να κάνεις για να δεις όσα κρυμμένα μοιάζουν_

Μονάχα να διαλέξεις μπορείς…αν δεν έχεις ήδη διαλέξει εκείνες τις νύχτες με τα δάκρυα, αν τα δάκρυα δεν διάλεξαν για εσένα.

Τι θα σου φανερώσουν οι λέξεις_

Λέξεις για να διαλέξεις… τα δάκρυα θα στις κρύψουν, στα θέλω σου θα φανερώσουν εκείνες που τα κάνουν να κυλούν.

ακόμα και στην άρνηση

2006-11-13T23:18:00.000+02:00

Σε τούτα τα νερά ήταν που κολύμπησα για πρώτη φορά δίχως βοήθεια, ο βυθός της με έκανε να νιώσω για πρώτη φορά την παγωνιά της μοναξιάς, στον αφρό της ήταν που μπορούσα να πετάω μαζί με το κύμα… όλα αυτά τα ζούσα εντός μου, πάντα μαζί της.

Θάλασσα, εντός μου με το θέλω μου να γίνεται δικό της… ακόμα και στην άρνηση.

Θυμάμαι τη θάλασσα...

2006-11-13T03:03:00.000+02:00

Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός αυτή η παραλία έμοιαζε απέραντη, τόσο απέραντη που δεν πίστευα ότι οι δυνάμεις μου επαρκούν για να την περπατήσω από την μια της άκρη μέχρι την άλλη… και τώρα, μου φαίνεται μια σταλιά.
Θυμάμαι τη θάλασσα που δεν μπορούσα να την αγκαλιάσω με την ματιά μου… τώρα μου μοιάζει σαν παιδούλα που τρέχει να κρυφτεί.
Ο δρόμος, τον θυμάμαι σαν ατέλειωτο…τώρα λες και με δυο βήματα πως ολάκερο θα τον πατήσω.
Και οι άνθρωποι, οι ίδιοι να μένουν, σαν να μην άλλάξαν καθόλου. Τα χρόνια που πέρασαν σαν να μην τους άγγιξαν… δεν είδα γέρους στη θάλασσα, δεν είδα ούτε νέους, όλοι έλειπαν.

τα ίδια χρώματα κρυμμένα

2006-11-10T14:48:00.000+02:00

Όταν οι μέρες αρχίζουν να περνάνε δίχως να σταματούν κάπως μπροστά στην παρουσία σου, όταν τα βράδια μοιάζουν απροσπέλαστα από τον χρόνο, τότε δεν θα αργήσεις να πιστέψεις πως κανείς δεν σε ξέρει, πως κανείς δεν μπορεί να σε μάθει…ίδια θα μείνουν όλα όμως αν δεν αλλάξεις, ίδια με αυτά που κουβαλάς μέσα σου και σε βαραίνουν σε κάθε σου βήμα, σε κάθε σου ανάσα.
Και τότε κάπου εκεί στα σκοτεινά θα έρθουν οι λέξεις, οι στίχοι και τα σχήματα, για να σου θυμίσουν πως αν δεν αλλάξει η ματιά σου, όλα αυτά που μας τριγυρίζουν όσο και αν το προσπαθούν να σε προκαλέσουν, τίποτα περισσότερο δεν θα μπορέσουν από το να σου φανερώσουν τα χρώματα, το φως και τις σκιές…που ήδη κρύβεις μέσα σου.

Τα χρώματα του αρλεκίνου

2006-11-10T02:04:00.000+02:00

Διψούσε για χρώματα, μονάχα χρώματα και φως· παράθυρα σε ορίζοντες που δεν θα μοιάζουν ίδιοι.

Και τότε σκέφτηκε πως θα ‘ταν αλλιώς ο κατεργάρης σου αρλεκίνος.

Φτάνει να δοκίμαζες το φως της μέρας να του δείξεις στο παραθύρι.

Μην τον αλλάξεις όμως τώρα, στα φώτα της σκηνής τον στόλισες για να χορέψει, δεν θα μπορέσει να μην είναι μελαγχολικός... άσε με να λέω, εσύ να τον φτιάξεις βάζοντας όλη την τέχνη που κατέχεις και θα δεις, στο τέλος θα σου χαμογελάσει.

κάθε φορά...

2006-11-04T21:24:00.000+02:00

Σε λίγο μια άλλη, νέα σελήνη θα μας φωτίσει, και εσύ.... το ξέρω πως όταν την κοιτάς θα με θυμάσαι. Tούτη είναι η πρώτη νέα σελήνη για την οποία δεν κάναμε κουβέντα, το ξέρουμε και οι δυο πως δίχως να πούμε το όνομα της θα βρεθούμε πάλι κάτω απ' το φως της σε λίγο.

Σελήνη, κάθε φορά η ίδια... και κάθε φορά άλλη...

δίχως επιλογή

2006-11-03T12:52:00.000+02:00

Πίσω από τις λέξεις μπορεί να υπάρχει μια εικόνα, πίσω από τις εικόνες μπορούν να κρύβονται τα νοήματα και οι λέξεις κλείνοντας σου το μάτι. Όλα αλλάζουν κάθε φορά που η ματιά σου κοιτάζει αλλιώς τις λέξεις, τα νοήματα και τις εικόνες… και όσο και αν όλα πασχίζουν να σε πείσουν πως μπορείς να είσαι κάτι άλλο από αυτό που μίσησες τόσες φόρες, εσύ διαλέγεις να μένεις εκεί … με μια πίστη ακλόνητη σε αυτό που σε ματώνει... δίχως επιλογή…

Η άρνηση είναι επιλογή

2006-11-03T12:36:00.000+02:00

Όμως τι γίνεται όταν κάποιος θέλει να σου προσφέρει κάτι που δεν θέλεις να δεχθείς, τι κάνεις τότε; Η άρνηση είναι ένα από τα θέλω που δεν ακούγονται και τόσο καλά, είναι προτιμότερη όμως από το να δεχθείς κάτι που δεν θες. Η άρνηση είναι επιλογή... και συνήθως πονάει.

“Η φαντασία είναι ένα είδος τεχνικής συνδυασμών της μνήμης”

2006-11-03T01:51:00.000+02:00

Και τότε η θύμηση δυο βήματα έκανε, στάθηκε απέναντι από τα θέλω σου και όλα όσα θα μπορούσες να τα αλλάξεις έμειναν ίδια, και όλες οι λέξεις σου είχαν το κάποτε στην αρχή τους. Κάποτε είμαστε παιδιά, κάποτε παίζαμε στη γειτονία, κάποτε δεν ξέραμε τι σημαίνει νοσταλγία, κάποτε γελούσαμε με την ψυχή μας ...”κάποτε οι άνθρωποι ήταν ωραίοι και μεγαλόσωμοι (τώρα είναι παιδιά και νάνοι) ...”

Και οι μνήμες σιγά σιγά έγιναν τόσο οικείες, τόσο ζωντανές που το άγγιγμα τους σε έκανε να ανατριχιάζεις, θυμάσαι;
Τις φορές που ένας ήχος, μια μυρωδιά.... μια λέξη...
Ω ναι! μια λέξη μονάχα μπορούσε να σε κάνει να χαμογελάσεις με τα χείλια, τα μάτια...
Όμως η αναπνοή σου, το ένιωθες πως βάραινε με αυτό το χαμόγελο, ήταν τότε που αν δεν έσφιγγες τα δόντια στην επόμενη ανάσα, το χαμόγελο σου θα έσπαζε στην τρίτη αναπνοή όπως σπάει το σκαρί του καραβιού όταν το βρίσκει εκεί ψηλά το τρίτο κύμα.

Και όλα αυτά ήταν στην μνήμη, θυμάσαι;

Οι λέξεις έχουν μπόλικα bytes.

2006-11-02T20:43:00.000+02:00

Αν κάποτε ακούσεις να μιλάνε για κάτι που σου μοιάζει οικείο, θα αρχίσεις να αιτιολογείς αρκετά από αυτά που φαίνονται στις λέξεις. Ένας άλλος τρόπος είναι να διαβάζεις κείμενα (μυθιστορήματα κατά προτίμηση) και να επιχειρείς ταυτίσεις...μόνο που στα μυθιστορήματα δεν ακούς απλά…διαβάζεις κιόλας.

Στη ζωγραφική λένε πως κάθε πινελιά έχει τη σημασία της. Στον κυβερνοχώρο, κάθε byte έχει την σημασία του… και οι λέξεις έχουν μπόλικα bytes.
Στάσου στις λέξεις όπως θα στεκόσουν στις πινελιές, άλλοτε με θαυμασμό, άλλοτε με προσοχή, άλλοτε με σεβασμό, άλλοτε με θυμό, αλλοτε με στοχασμο, άλλοτε. . .
Στάσου τελικά όπως εσύ θες :)

lekseis

2006-10-14T02:48:00.000+03:00

Πώς να 'ταν άραγε το πέπλο του πλεγμένο...

Και ποια είναι η διαφορά ρώτησε χαμογελώντας, τίποτα δεν θα αλλάξει αν καταλάβουν, όλα τα ίδια θα μείνουν. Ακόμα και αν δοκίμαζαν να καταλάβουν δεν θα μπορούσαν να το πιστέψουν, έχουν μάθει αλλιώς και τώρα πια... είναι αργά για μαθήματα κατανόησης.
Δεν θα καταλάβουν όμως, τους δίνεις το δικαίωμα να καταλαβαίνουν αυτό που θέλουν, και έτσι δεν καταλαβαίνουν αυτό που κρύβεται πίσω από τις λέξεις σου γιατί διαλέγουν αυτό που θέλουν πιο πολύ... να σε βλέπουν με τα δικά τους μάτια.

Συνήθισες να επιθυμείς αυτό που δεν μπορείς να έχεις. Όταν οι άλλοι μιλούν για το οτιδήποτε, εσύ να ακούς τις λέξεις τους μονάχα με έναν τρόπο... όπως εσύ θες, ακούγοντας μονάχα αυτά που λιγοστεύουν το θέλω σου.